کودکان و سالمندان

کودکان را وارد زندگی خود کنید

30 ۰

کودکان را وارد زندگی خود کنید

دنیای کودکی و میانسالی دو دنیای متضاد ولی جذاب است.  راستش خودم بر اساس دیده‌ها و شنیده‌هایم آنچنان هم با جمله «دنیای کودکی و میانسالی دو دنیای متضاد است» موافق نیستم. اتفاقا بیشتر دنیای این دو گروه سنی را شبیه به هم می‌دانم و احساس می‌کنم سالمندان رفته  رفته و هرچه بیشتر می-گذرد، با توجه به حساسیت‌هایی که پیدا می‌کنند، روحیاتشان بیشتر به کودکان شباهت پیدا می‌کند.

شاید به همین دلیل است که این دو گروه می‌توانند ارتباط خوبی باهم پیدا کنند و فارغ از تمام دغدغه و دل مشغولی‌های بزرگتر‌ها با هم، هم صحبت و هم بازی شوند. این گزارش را بخوانید تا متوجه شوید چرا همیشه و در همه حال خانه پدر بزرگ و مادربزرگ‌هایمان را به هر جای دیگری ترجیح می‌دهیم.

کودکان و امید به زندگی

فرقی نمی‌کند چند ساله باشید. فرقی نمی‌کند در دوره جوانی با هزار دغدغه و مشغله زندگی می‌کنید، یا فردی ۵۰ ساله با مشکلات خاص خودش یا سالمندی با ۷۰ سال سن . کودک  که وارد خانه شود با خودش لبخند می‌آورد. انرژی مثبت می‌دهد و با همین انرژی کودکانه اش فضا را تلطیف می‌کند. شاید که نه ، حتما برای همه شما این اتفاق افتاده که وقتی با کوله باری از غم و یا با فکری آشفته در خیابان قدم می‌زنید، تنها و تنها نگاه کردن به چهره معصوم یک کودک که معمولا با لبخندی واقعی همراه است، توانسته خنده و نشاط را به شما بر گرداند. اصلا حتی اگر بخواهید هم نمی‌توانید او را نگاه کنید و لبخند نزنید. اصلا نمی‌توانید با یک کودک شروع به صحبت کنید و کودکانه و با ادا و اطوار حرف نزنید. آنجا حتما کودکانه هم فکر می‌کنید و آن وقت است که مسائل بزرگ جلوی پایتان به ناگه کوچک جلوه می‌کند و امیدواری به شما بر می‌گردد. امید، حلقه مفقوده همه نسل‌هاست. حضور کودک در زندگی یعنی امید. امید به زندگی، امید به آینده. برای همین است که فرزند به بادام و نوه به مغز بادام تشبیه شده است. مغز بادام شیرین تر، دلچسب تر و دوست داشتنی تر است و برای همین است که نوه برای مادربزرگ‌ها و پدربزرگ‌ها حکم یک اتفاق و رویداد شیرین و ویژه در زندگی شان را دارد که معنای تازه ای به واژه امید می‌دهد.

وجود سالمندان برای تربیت کودک یک امتیاز مثبت است

بیایید کودکان را البته اگر خودشان یعنی پدر بزرگ و مادربزرگ‌ها ، پذیرا هستند، به آنها بسپارید. یعنی اگر شاغل هستید و بین مهد کودک و سپردن کودک به پدر و مادر سالمنداتان که البته سرپا است و از انجام کارهای روزمره خود بر می‌آید، مردد هستید حتما گزینه دوم را انتخاب کنید و تصور نکنید در مهد به فرزندانتان مطالب و قواعدی می‌آموزند که مفید تر و کارا تر از بودن آنها در خانه است. پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها گر چه بیمار باشند یا مشکلات عصبی داشته باشند مادامی‌که مورد احترام و محبت باشند حضورشان تاثیرات تربیتی و روانی خوبی برای کودکان به همراه دارد. اصلا به همین یک نکته کوچک و به ظاهر کم اهمیت در تربیت فرزند دقت کنید. پدر و مادر شاید فرزند خودشان را گاهی دعوا کنند یا به او تشر بزنند اما پدر بزرگ و مادربزرگ‌ها آنقدر نوه برایشان عزیز است که هیچ وقت این کار را نمی‌کنند. فکر نکنید همیشه و همه جا باید به کودکان آموخت و تشر زد،  باید گاهی انها را در دنیای کودکانه شان رها کرد و دعوا نکردن بزرگتر‌ها درست همین نقطه رهایی است. کودکان در ارتباط با سالمندان احساسات و خلقیاتی می‌آموزند که برای تکمیل شخصیت شان مفید است پس مجاورت سالمندان و کودکان ، برای تربیت کودک یک امتیاز خاص محسوب می‌شود. این امتیاز را از خود دریغ نکنید چراکه هم به نفع کودک است و هم به نفع سلامت روحی و جسمی‌سالمندتان.

اهمیت و توجه ، وجه مشترک نسل اول و نسل سوم

نگاه بی آلایش و دنیای پاک یک کودک هیچ اهمیتی به چروکهای چهره ی مادربزرگ یا لرزش دست پدربزرگ نمی‌دهد. کودک مادربزرگ محبوبش را از هر زیبایی زیباتر می‌داند و عاشقانه به او دل می‌بندد. توجه همان چیزی است که این دو نسل با این همه فاصله سنی به دنبال ان هستند و هر دو آن را با بودن در کنار هم بدست می‌اورند. طبق آمار سازمان بهداشت جهانی، افراد سالمند جامعه بیش از کودکان زیر ۱۰ سال دچار آسیب‌های جسمی‌و روحی می‌شوند و به همان نسبت نیازمند توجه، اقدام و تأیید هستند. عواملی مثل ضعف جسمانی ، عدم تعادل در راه رفتن، اختلال حواس، مشکلات بینایی، مصرف داروهای متعدد باعث می‌شود سالمند دچار اختلالات روحی، هیجانی و عاطفی شود و این اختلالات دست به دست هم می‌دهد که سالمندان همذات پنداری عمیق تری با کودکان داشته باشند. همچنین سالمندان معمولا به دور از مشغله‌های روزمره ، وقت کافی برای بچه‌ها دارند. آنها معمولا از هشت صبح که بیدار می‌شوند نباید مانند پدر و مادرها به قرارهای کاری شان، به اجاره خانه، به مهمانی اخر هفته ، به ارتقای شغلی و تلاش بیشتر برای دارمد بیشتر فکر نمی‌کنند برای همین همبازی‌های بهتری برای بچه‌ها هستند و کودک در دنیای کودکانه اش از خدا چه می‌خواهد؟ یک هم بازی و هم صحبت همیشگی که یکی بتواند برایش قصه بگوید و متقابلا او بتواند تا هر وقت که دلش خواست برایش خیالبافی کند. خانواده‌ها باید بدانند هرچه کودکان و نوجوانان ارتباط بیشتری با سالمندان داشته باشند، به همان اندازه تجارب، عاطفه و اجتماع‌پذیری شان بیشتر می‌شود و هرچه از سالمندان فاصله بگیرند، به همان میزان در جامعه کودکانی خود محور و ناسپاس بار می‌آیند و فرهنگ نوع دوستی و انسان دوستی را به دست فراموشی می‌سپارند.

هانیه درویش

نوشته مرتبط

Leave a comment

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *