اخبار سالمندان و بازنشستگان

logo-transparent

ساخت اسکلت خارجی سبک برای سالمندان

اگر از هر سالمند یا میانسالی سوال کنید، بزرگترین ترس زندگی خود را یک چیز قلمداد می‌کند: تنهایی.

به گزارش شادمان، وقتی سالمند به تنهایی یا در سرای سالمندان باقیمانده زندگی خویش را می‌گذراند، نیازمند همدمی آرام است تا اوقات خویش را با وی به سر آورد. اگر در محیط خانه و در زندگی با فرزندان، نوه‌ها می‌توانند برای بخشی از سالمندان ابزار امید به زندگی قلمداد شوند، تنهایی و خلوت یک سالمند را باید موجودی پر کند که شیرین، دوست داشتنی و یار باشد. موجودی که حرف شنوی محض دارد و در مواقع لزوم، غمخوار صاحب خویش است.
 
حیوان خانگی
بر اساس آمار رسمی، ۶۵ درصد از خانوارهای آمریکایی حداقل یک حیوان اهلی در خانه نگاه می‌دارند. از آمار کشورمان اطلاع دقیقی در دست نیست اما آمار غیر رسمی حکایت از گردش مالی ۲۰۰ میلیارد تومانی خرید و فروش حیوانات خانگی، تنها در استان تهران دارد. بخش زیادی از این حیوانات در جهان توسط افراد تنها و عموما سالمندان نگهداری می‌شوند. اینکه کدام حیوان برای کدام طیف از سالمندان مفیدتر بوده و چگونه باید حیوان مناسب برای نگهداری از سوی سالمندان را برگزینیم نیازمند مجالی دیگر است، اما در اینجا تنها باید به این نکته اکتفا کرد که ضرورت حضور یک حیوان رام خانگی برای سالمندان چیست؟
 
درمان
محققان در ایالات متحده مشاهده کرده‌اند که سالمندان دارای حیوان خانگی در رسیدگی به وضعیت فردی (اعم از بهداشت و یا زندگی شخصی) از شرایط بهینه‌تر و باثبات‌تری برخوردار هستند. یک میانسال، قاعدتا دارای سابقه مراقبت از کودکان بوده است در دوران کهولت، با مراقبت از حیوان محبوب خود، یاد روزهای خوش گذشته را زنده کرده و در عین حال انگیزه‌ای مضتعف برای گذران روزمره کم هیجان خویش می‌یابد.
 
استرس
تنهایی و غرق در گذشته شدن، برای سالمندان بسیار مضر است. مبتلا شدن به اختلالات قلبی و مغزی و در نهایت افسردگی و آلزایمر، تنها بخشی از این فرایند است. اما مراقبت از موجودی دوست‌داشتنی می‌تواند این رویه را کُند یا حتی متوقف کند. یک سالمند تنها شاید روزها از خانه خارج نشود و حتی به احتیاجات روزمره خویش بی‌توجه باشد، ولی یک حیوان خانگی، نیازمند مراقبت است. او رأس ساعت غذا می‌خواهد و نیازمند تمیز شدن است. برخی از این حیوانات نیازمند بازی در پارک‌ها هستند و مجموعه این عوامل، می‌تواند شور زندگی در سالمندان را بالا ببرد. در مطالعه‌ای که در سال ۲۰۱۶ و از سوی دانشمندان آمریکایی انجام گرفت مشخص شد که افراد دارای حیوان خانگی (که لزوما مسن هم نبودند) کمتر از سایرین از خود نشانه‌های افسردگی بروز می‌دادند. افراد صاحب حیوان خانگی در مقایسه با افراد تنها، از انگیزه بیشتری برای حضور در خانه بهره‌مند بوده و روابط اجتماعی بهتری داشتند. این تحقیق در افراد بالای ۵۰ سال نتیجه‌ای به مراتب پررنگ‌تر داشت و با بالاتر رفتن سن، مولفه‌های بالا از نمود بیشتری برخوردار می‌شد.
 
سلامت جسمی
افراد مسن دارای حیوانات نه تنها از جنبع روحی که از نظر جسمی هم به شدت سرحال‌تر از سایرین هستند. این افراد زمان بیشتری را برای پیاده‌روی با حیوان خود در پارک می‌گذرانند و رسیدگی روزانه به کارهای حیوان خانگی مانع از گوشه‌گیری و «چرت زدن» روزانه آنهاست. در مطالعه دانشمندان مشخص شد که یک سالمند تنها، مسافت کمتری را نسبت به فرد صاحب سگ در پارک می‌پیماید. گویی سگ انگیزه‌ای مضاعف برای تحرک است و پیاده‌روی و بازی با سگ حاصل این انگیزه است. در این میان پرسش بعدی و مهمتر آن است که برای پدر یا مادر پیر و تنهای ما چه حیوانی مناسب است. این پرسشی است که در آینده و در همین سایت به تناوب به آن پاسخ خواهیم داد.

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *