اخبار سالمندان و بازنشستگان

logo-transparent

سالمندان قشر مهم جامعه هستند

مراقبت و بزرگسالی آدمی در طول حیاتش تجارب گوناگونی را از سر می‌گذراند. بیشتر این تجربه‌ها هم فرصت‌هایی برای رشد و هم تهدیدهایی برای سلامت و یکپارچگی روانی افراد هستند. این تجربه‌ها در همه دوره‌های زندگی به اقتضای فرایند تکامل رخ می‌دهند، که مواجهه موفقیت‌آمیز با هر یک از آن‌ها منجر به انتقال سازنده به مرحله بعدی و عدم موفقیت در آن منجر به مشکلات و اختلالات روان‌شناختی می‌شود. یکی از دوره‌های رشد، میان‌سالی است. بزرگ‌سالی با نیروی بنیادی مراقبت مشخص می‌شود.
یکی از مسائل در چرخه زندگی خانوادگی، بحران میان‌سالی است، که طی آن یکی از والدین میان‌سال، گزینش شغلی خود یا حتی انتخاب‌های زناشویی خویش را زیر سؤال می‌برد. همچنین فرتوتی پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها ایجاب می‌کند که نسل میان‌سال به مراقبت از آنان بپردازد. جمعیت سالمند یک مسئله جهانی است. پیش‌بینی می‌شود ۲۵ سال دیگر ۱/۲ میلیارد نفر (حدود ۱۴ درصد) از ساکنان زمین را افراد ۶۰ سال و بالاتر تشکیل دهند. در آستانه سال ۲۰۱۷ جمعیت افراد ۶۵ سال و بالاتر ۱۵٫۵ درصد جمعیت ایالت متحده آمریکا را تشکیل می‌داد. در سال ۲۰۵۰، ۱۷ میلیون نفر از جمعیت بالای ۸۵ سال در این کشور وجود خواهد داشت. این بدین معنی است که مراقبت از سالمندان در قرن ۲۱ مسئله‌ای رو به رشد خواهد بود.
در حال حاضر در اروپا نسبت جمعیت سالمند (۶۵ سال و بالاتر) ۱۷ درصد است. بر اساس سرشماری نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵ جمعیت ۶۰ سال و بالاتر ۹/۳ درصد از جمعیت ایران را تشکیل می‌دهد. پیش‌بینی می‌شود ۳۵ سال آینده، ۳۳ درصد از جمعیت ایران، بالای ۶۰ سال باشد. سازمان ملل متحد (۲۰۰۷) پیش‌بینی کرده است که در فاصله سال ۱۳۸۵ تا ۱۴۰۵، ۱۰ سال به میانه سنی کشور ایران افزوده می‌شود. بر اساس پیش‌بینی این سازمان، امید به زندگی در سال ۱۴۲۹ به ۷۸/۵ سال می‌رسد.
این روند جمعیتی موجب افزایش روزافزون «نسبت وابستگی» می‌شود. این نسبت هرچه بیشتر باشد، نشان‌دهنده تجمع بیشتر جمعیت وابسته و غیرمولد در جامعه دارد. این شاخص با خارج‌قسمت تعداد جمعیت غیرواقع در سن فعالیت برابر است، یعنی صفر تا ۱۴ ساله و ۶۵ ساله و بالاتر، بر جمعیت واقع در سن فعالیت، یعنی ۱۵ تا ۶۴ ساله.
مراقبت از سالمندان در گذشته از دیرباز مراقبت از والدین سالخورده به طور طبیعی بر عهده فرزندان بوده است. در گذشته خانواده گسترده رواج داشت و سالمندی دوره‌ای طولانی از زندگی را تشکیل نمی‌داد. بنابراین فشار مراقبت چندان چالش‌انگیز نبود، چراکه تعداد سالمندان کم و تعداد مراقبان زیاد بود. اما امروزه با تغییرات جمعیتی، مراقبت از سالمندان به یک مسئله تبدیل شده است. هم اکنون مراقبت خانوادگی به عنوان یک دغدغه بهداشتی عمومی نگریسته می‌شود. مراقبان خانوادگی به عنوان بیماران پنهان توصیف می‌شوند و نیاز به حمایت و مراقبت از خودشان برای مقابله با تأثیر منفی بیماری یا ناتوانی نزدیکانشان روی آن‌ها دارند.
فرزندان بزرگ‌سال بیشترین منبع مراقبت هستند و ممکن است پدیده‌هایی نظیر امید به زندگی متفاوت، نرخ طلاق و پیری زودرس در آن‌ها افزایش یابد. فشار مراقبت از والدین سالخورده می‌تواند سنگین باشد. میان‌سالان امروز، همزمان با فشار والدین سالمند و بیمار، با فشار فرزندان خود و اشتغال مواجهند. لذا، به آن‌ها «نسل ساندویچ» می‌گویند، چون بین نیازهای والدین و فرزندان فشرده شده‌اند.
انطباق خانواده‌ها با وظیفه مراقبت از والدین سالخورده مستلزم سازگاری با وارونگی نقش‌ها، شناخت پیری، نبود والدین و مواجه شدن با فناپذیری خود شخص است. ازجمله مسائل دیگری که موضوع مراقبت از والدین سالخورده را استرس‌زاتر می‌کند، این است که در خیلی از مواقع به طور ناگهانی خانواده با این تکلیف روبه‌رو می‌شود؛ مثل حمله قلبی، زمین خوردن، سرطان و… . مراقبان خانوادگی با مشکلات بهداشتی مزمن و مخاطرات بهداشتی مواجه می‌شوند؛ نظیر بیماری‌های قلبی، فشار خون بالا، سکته مغزی، عملکرد ایمنی ضعیف، ترمیم کندتر زخم، خودمراقبتی ضعیف، مشکلات خواب و خستگی، افزایش استفاده از داروهای روان‌گردان و حتی مرگ در مراقبان همسری پرفشار. یافته‌های یک پژوهش نشان می‌دهد که فرزندان مراقب سطح بالاتری از اختلالات را در عملکرد اعصاب و غدد تجربه می‌کنند. در این مورد بین دو جنس تفاوتی وجود نداشت.
برخی مطالعات نیز نشان داده‌اند که فراهم آوردن مراقبت برای والدین سالمند توأم با دوگانگی احساس لذت و رنج تجربه می‌شود. همچنین فشارها و پیامدهای ناخوشایند مراقبت در اثر عواملی نظیر نوع ارزیابی از مراقبت  و نیز دسترسی به حمایت‌های عاطفی و اجتماعی تعدیل می‌شود.

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *