فعالیت بدنی در سالمندان

عوارض نداشتن فعالیت فیزیکی

37 ۰

عوارض نداشتن فعالیت بدنی در سالمندان

طی چند دهه اخیر با پیشرفت فناوری، زندگی ماشینی، ارتقای سطح بهداشت عمومی و فردی و بالارفتن سن امید به زندگی، جمعیت سالمندان افزایش یافته است.افزایش جمعیت سالمندان ضرورت اتخاذ روش‌هایی را برای ارتقای کیفیت زندگی سالمندان نمایان‌تر می‌کند. با افزایش سن و جمعیت و طول عمر، خطرات مرتبط با افزایش سن و عدم داشتن فعالیت بدنی ازجمله خطرات مرتبط با سارکوپنیا افزایش می‌یابد.

سارکوپینا چیست؟

سارکوپنیا کاهش تدریجی و اجتناب‌ناپذیر حجم عضلانی و قدرت است که با افزایش سن رخ می‌دهد. سارکوپنیا همراه با عوامل محیطی نظیر کاهش فعالیت بدنی، مصرف ناکافی پروتئین، اختلال در سیستم هورمونی  رخ می‌دهد. همچنین بین دهه سوم تا هشتم زندگی وزن بدون چربی بدن ۲۰ تا ۳۰ درصد کاهش می‌یابد.

نداشتن فعالیت بدنی ، یکی از عوامل مهم ایجادکننده و تشدیدکننده کاهش توده و قدرت عضلانی در سالمندی و حتی در افراد جوان شناخته شده است. تحقیقات نشان داده‌اند مردان و زنان مسنی که از نظر فیزیکی غیرفعال هستند نسبت به افراد جوان بیشتر در معرض کاهش توده عضلانی، افزایش ناتوانی، ریسک افتادن و کاهش عملکرد قرار دارند.

برای مقابله با این کاهش در توده و سطح مقطع عضلانی (CSA) مطالعات زیادی اثر تمرین مقاومتی را بررسی کرده‌اند. بیشتر این مطالعات، افزایش سطح مقطع، حجم، قدرت و عملکرد عضلانی را به دنبال تمرین مقاومتی گزارش کرده‌اند. فعالیت بدنی و به طور ویژه تمرین مقاومتی می‌تواند از کاهش توده عضلانی جلوگیری کند و حتی روند آن را معکوس سازد.

سازوکارهای مؤثر بر پیشگیری از کاهش توده عضلانی و افزایش هایپرتروفی به دنبال فعالیت بدنی منظم و مقایسه آن با افراد جوان به‌خوبی شناخته نشده‌اند. در این راستا برخی مطالعات اثر تمرین مقاومتی را بر مایوستاتین به عنوان یک عامل آتروفیک بررسی کرده‌اند.

تأثیر تمرینهای مقاومتی بر میزان مایوستاتین(پروتئین مربوط به رشد عضله)

پژوهشگران در مطالعه‌ای مشاهده کردند که فعالیت بدنی در قالب تمرین مقاومتی به‌تنهایی و همراه با مصرف مکمل کراتین، سطح سرمی مایوستاتین را کاهش می‌دهد. همچنین پیش از این نشان داده شده بود که به دنبال تمرین مقاومتی، میزان مایوستاتین در عضله اسکلتی و غلظت آن در خون کاهش می‌یابد. برخلاف این پژوهش‌ها، به بررسی دیگر پژوهشگران اثر تعاملی تمرین و آندروژن‌ها بر غلظت مایوستاتین و فولیستاتین سرمی و عضلانی را نشان داد. نتایج تحقیق‌ها  در رابطه با فعالیت بدنی مشخص کرد هیچ‌کدام از تمرین‌های ورزشی استقامتی و مقاومتی با شدت متوسط تغییر معناداری را در سطح سرمی مایوستاتین و فولیستاتین نداشته است.

این یافته با برخی پژوهش‌های پیشین متناقض است. اغلب پژوهش‌های پیشین mRNA مایوستاتین را در عضله اسکلتی ارزیابی کرده‌اند. mRNA مایوستاتین پیش از تبدیل پروتئین مایوستاتین یا تبدیل شکل در گردش خون، دچار تعدیلات و اصلاحاتی می‌شود، به‌طوری‌که نمی‌تواند نشان‌دهنده مایوستاتین در گردش خون باشد. بنابراین، پایش تغییرات مایوستاتین در گردش خون ضروری است.
با توجه به اثر  فعالیت بدنی و تمرین مقاومتی بر هایپرتروفی و مطالعات متناقض و اندک در مورد مایوستاتین و تعامل آن با سازگاری‌های ناشی از تمرین مقاومتی و تغییرات احتمالی مرتبط با سن در سطوح مایوستاتین و ارتباط توده عضلانی با میوستاتین، هدف این مطالعه مقایسه اثر تمرین مقاومتی بر مایوستاتین، قدرت، سطح مقطع عضلانی و توده عضلانی در مردان سالمند و جوانی است که حجم توده عضلانی مختلف دارند.

منبع: مجله سالمندی ایران

نوشته مرتبط

Leave a comment

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *